This post has already been read 4 times!
Πριν το ίντερνετ μπει στα σπίτια μας, τα «social media» της εποχής είχαν διεύθυνση, βρίσκονταν σε ημιυπόγεια γεμάτα καπνό, μύριζαν καμένο τρανζίστορ και απαιτούσαν κέρματα των δέκα, των πενήντα και των εκατό δραχμών. Τα «ουφάδικα» δεν ήταν απλά μαγαζιά με παιχνίδια. Ήταν ένα ολόκληρο, αυτόνομο οικοσύστημα με τους δικούς του άγραφους νόμους, τις δικές του «φυλές» και, φυσικά, τον δικό του κώδικα επιβίωσης.
Το κυνήγι, η αστυνομία και ο πανικός
Θεωρητικά, ο νόμος ήταν αυστηρός: Απαγορευόταν η είσοδος σε άτομα κάτω των 17 ετών. Πρακτικά, τα μαγαζιά ήταν γεμάτα μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου με τις σάκες παρατημένες στις γωνίες.
Ο μεγαλύτερος εφιάλτης δεν ήταν να χάσεις την τελευταία σου ζωή στο παιχνίδι, αλλά η έφοδος της αστυνομίας. Ο «τσιλιαδόρος» ή ο ιδιοκτήτης φώναζε το σύνθημα: «Μπάτσοι! Οι μικροί έξω, τώρα!» Αυτό που ακολουθούσε έμοιαζε με σχέδιο εκκένωσης σε εμπόλεμη ζώνη. Όσοι δεν προλάβαιναν να βγουν από την πίσω πόρτα, στριμώχνονταν ασφυκτικά στις (συνήθως άθλιες) τουαλέτες του μαγαζιού. Κλείναμε τις αναπνοές μας, πατούσαμε ο ένας πάνω στον άλλο και περιμέναμε με καρδιοχτύπι να ακούσουμε το «εντάξει, έφυγαν», ελπίζοντας να μην μας πάνε στο τμήμα για εξακρίβωση, κάτι που σήμαινε τηλεφώνημα στους γονείς και εγγυημένη τιμωρία.
Η απόλυτη απάτη: Το κλέψιμο με την πετονιά
Επειδή το χαρτζιλίκι τελείωνε γρήγορα, η ανάγκη γεννούσε την απόλυτη παραβατική ευρεσιτεχνία των ’80s:
Το κέρμα με την πετονιά. Ηθελε χειρουργική ακρίβεια: Άνοιγες μια μικρή τρύπα στην άκρη του νομίσματος (συνήθως το δεκάρικο με τον Δημόκριτο), πέρναγες μια λεπτή πετονιά και την έδενες γερά. Αλλιώς τσαλάκωνες την πετονιά στο μέγεθος του δεκάρικου και προσπαθούσες. Ένας έπαιζε, και 2-3 φίλοι στέκονταν γύρω του σαν «τείχος» για να κρύβουν την οπτική επαφή. Το κέρμα έπεφτε μέσα, ο κερματοδέκτης έκανε το χαρακτηριστικό «κλικ» δίνοντας το credit, και με ένα απαλό τράβηγμα το δεκάρικο επέστρεφε στα χέρια σου.
Όταν όμως ο ιδιοκτήτης έπαιρνε χαμπάρι ότι το ταμείο δεν έβγαινε ή έβλεπε την κίνηση του χεριού, το παιχνίδι τελείωνε βίαια. Το κυνηγητό που ακολουθούσε στους γύρω δρόμους από τον έξαλλο καταστηματάρχη έγραφε ιστορία, ενώ στο συγκεκριμένο μαγαζί έτρωγες «πόρτα» για τουλάχιστον ένα εξάμηνο.
Οι Φυλές του Ουφάδικου
-
Ο Ιδιοκτήτης: Καθόταν στο υπερυψωμένο ταμείο, συνήθως με τσαντάκι μέσης γεμάτο ψιλά. Ήταν ο δικαστής και ο τεχνικός. Όταν το μηχάνημα κολλούσε και φώναζες «θείο το ‘φαγε», ερχόταν με βαριά βήματα, άνοιγε το πορτάκι με το κλειδί του, έκανε τον έλεγχο και, αν δεν έλεγες ψέματα, σου έδινε το δεκάρικο να παίξεις.
Ο Ξερόλας: Ήταν ο τύπος που θεωρητικά είχε τερματίσει όλα τα παιχνίδια πριν καν κυκλοφορήσουν, αλλά πρακτικά δεν έριχνε δεκάρικο ούτε με αίτηση. Στεκόταν σαν γεράκι πάνω από το κεφάλι σου και σου έπαιρνε τα αυτιά: πότε ακριβώς θα σκάσει ο αρχηγός, πώς θα βγάλεις ζωή, ποιοι έγραψαν τα high scores της οθόνης και πώς να χτυπήσεις τα κέρματα για να παίξεις τσάμπα. Ο ίδιος έπιανε μοχλό μόνο όταν έλεγε Σήκω αν θες , να σου βγάλω την πίστα.
Ο Τζαμπατζής : Γυρνούσε σαν φάντασμα ανάμεσα στις καμπίνες. Κοιτούσε τις οθόνες ψάχνοντας το πολυπόθητο αναβοσβήσιμο του «PRESS START». Κάποιος είχε ρίξει κέρμα, έπαιξε διπλό, έφυγε και άφησε μια ζωή μέσα. Ο τζαμπατζής ζούσε για αυτή τη στιγμή.
Από το TILT στα Τραπεζάκια
Ο χώρος του ουφάδικου ήταν χωρισμένος σε άτυπες ζώνες, η καθεμία με τον δικό της θρύλο:
-
Τα Φλιπεράκια: Ο βασιλιάς του φυσικού gaming. Εδώ η τεχνική απαιτούσε ολόκληρο το σώμα. Έπρεπε να ξέρεις πότε να ρίξεις την περίφημη «σφαλιάρα» στα πλαϊνά ή τη γοφιά από κάτω για να σώσεις την ασημένια μπάλα. Αν όμως το παραέκανες, η οθόνη νέκρωνε, τα φώτα έσβηναν, και μια κατακόκκινη ένδειξη TILT σε τιμωρούσε, ακυρώνοντας την μπαλιά σου.
Τα Τραπεζάκια (Cocktail Arcades): Η απόλυτη χαλάρωση. Καθόσουν στις ψηλές σκαμπό γύρω από ένα τραπέζι με τζάμι από πάνω. Εκεί κάτω από το κρύσταλλο, παίζαμε τα πρώτα ρετρό ποδοσφαιράκια (Tehkan, World Cup και τα πρώιμα FIFA), έχοντας ακουμπήσει τον φραπέ και το τασάκι ακριβώς δίπλα από τα κουμπιά.
Το 1942: Το κάθετο scrolling shooter με τα πολεμικά αεροπλανάκια του Β’ Παγκοσμίου. Ο θόρυβος από το πολυβόλο και οι «λούπες» (στριφογυρίσματα) για να αποφύγεις τα πυρά έχουν χαραχτεί στον εγκέφαλο κάθε παίκτη.
Η καμπίνα του OutRun: Το απόλυτο status symbol. Δεν στεκόσουν όρθιος. Καθόσουν στο μπάκετ κάθισμα, έπιανες το τιμόνι, πάταγες το γκάζι και άλλαζες ταχύτητες από τον λεβιέ. Με τη φανταστική ξανθιά συνοδηγό στην οθόνη και το ραδιόφωνο να παίζει ρετρό μελωδίες, ένιωθες ότι οδηγείς πραγματική Ferrari Testarossa.
Τα αθάνατα κλασικά: Το Pac-Man και το Tetris που τράβαγαν ακόμα και τους πιο «σοβαρούς» θαμώνες, και φυσικά το θρυλικό Donkey Kong, το οποίο όλη η Ελλάδα, με μια φωνή, αποκαλούσε απλά «το Κινγκ Κονγκ».
Space Invaders & το Galaga: Το παιχνίδι που τα ξεκίνησε όλα (και που συχνά, πάνω στην πώρωση, το παραφράζαμε σε “Space Inventors”). Τα πιξελωτά εξωγήινα κατέβαιναν σειρηδόν, ο ήχος επιτάχυνε όσο λιγόστευαν, και το άγχος χτυπούσε κόκκινο καθώς κρυβόσουν πίσω από τα πράσινα προστατευτικά τουβλάκια.
Frogger (Το θρυλικό «Βατραχάκι»): Το απόλυτο τεστ αντανακλαστικών. Σε έπιανε ταχυκαρδία προσπαθώντας να περάσεις τη λεωφόρο χωρίς να γίνεις χαλκομανία από τα φορτηγά, και μετά να χοροπηδάς πάνω σε κορμούς και χελώνες στο ποτάμι χωρίς να πέσεις στο νερό.
Shinobi: Η επιτομή του ρετρό νίντζα. Πέταγες αστεράκια (shurikens), έσωζες ομήρους παιδάκια δεμένα πίσω από κιβώτια και έκανες μαγικά (Ninjutsu) για να καθαρίσεις την οθόνη. Όλοι θυμούνται τον αρχηγό-ελικόπτερο και τους νίντζα που πηδούσαν πίσω από τους φράχτες.
Double Dragon: Το παιχνίδι που όρισε το «ξύλο στους δρόμους». Ο Billy, ο Jimmy και ο καυγάς για το ποιος θα πάρει το ρόπαλο του μπέιζμπολ ή το μαστίγιο. Η απόλυτη κίνηση ήταν η «αγκωνιά» προς τα πίσω, που έριχνε κάτω τους πάντες. Το καλύτερο όμως ερχόταν στο τέλος του διπλού: αφού καθαρίζατε τον αρχηγό, το παιχνίδι σας ανάγκαζε να παίξετε ξύλο μεταξύ σας για τα μάτια της Marian. Ο απόλυτος τσακωμός φίλων.
Kung-Fu Master: Η επιτομή των πολεμικών τεχνών πριν το Street Fighter. Ανέβαινες τους ορόφους του ναού μοιράζοντας καράτε. Ο μεγαλύτερος εκνευρισμός ήταν εκείνοι οι τύποι που έρχονταν τρέχοντας, σε «αγκάλιαζαν» και σου ρουφούσαν την ενέργεια, ενώ εσύ κουνούσες τον μοχλό αριστερά-δεξιά σαν δαιμονισμένος για να τους ξεφορτωθείς.
Tehkan World Cup (Το ποδοσφαιράκι στο τραπεζάκι): Το βλέπαμε από πάνω (bird’s-eye view) με το rollerball (την μπίλια αντί για μοχλό) που του αλλάζαμε τα φώτα. Όποιος ήξερε το σημείο ακριβώς έξω από τη μεγάλη περιοχή που το σουτ έμπαινε πάντα γκολ, δεν έχανε ποτέ.
Wonder Boy: Το ξανθό αγόρι με τη φούστα από φύλλα, που μας έκανε να σπάμε τα κουμπιά. Έτρεχες ασταμάτητα πετώντας πέτρινα τσεκούρια, πήδαγες πάνω από φωτιές και σαλιγκάρια, και μάζευες μανιωδώς φρούτα (μήλα, μπανάνες) γιατί η μπάρα ενέργειας άδειαζε σαν τρύπιος κουβάς. Η απόλυτη πώρωση; Όταν έσπαγες το αυγό και έβγαινε το skateboard, που σου έδινε ταχύτητα και μια έξτρα προστασία.
Bubble Bobble: Το απόλυτο κόλλημα και η αιτία για τους μεγαλύτερους καυγάδες στο «διπλό». Δύο μικρά δεινοσαυράκια (Bub και Bob), άπειρες φούσκες και 100 πίστες, με τη μουσική του παιχνιδιού να σου κολλάει στον εγκέφαλο για εβδομάδες. Εγκλώβιζες τα τερατάκια στις φούσκες, τις έσκαγες χοροπηδώντας πάνω τους και γινόταν βροχή από καραμέλες, παγωτά και φρούτα. Αν ο φίλος σου σου έκλεβε την κόκκινη τσίχλα που βαράς γρήγορα ή το γράμμα για να σχηματίσει το E-X-T-E-N-D και να πάρει αυτός την έξτρα ζωή, έπεφτε χοντρό ξύλο δίπλα στην καμπίνα. Αμέσως μετά ήρθε το Rainbow Islands, όπου ο ήρωας έριχνε ουράνια τόξα για να σκοτώνει εχθρούς και να σκαρφαλώνει όλο και πιο ψηλά στην οθόνη πανικόβλητος, πριν τον πνίξει το νερό που ανέβαινε.
Το τέλος των ουφάδικων δεν ήρθε από την κούραση των παικτών. Ήρθε με την εξέλιξη των οικιακών κονσολών (PlayStation) και επισφραγίστηκε με τον περίφημο Νόμο 3037 του 2002 για τα φρουτάκια (η «σκούπα» της κυβέρνησης), που έκλεισε τα μαγαζιά ή τα μετέτρεψε σε αποστειρωμένα internet cafe. Όμως, όσοι πρόλαβαν να τρέξουν στις τουαλέτες με το άκουσμα του ιδιοκτήτη : αστυνομία όσοι είναι ανήλικοι έξω και όσοι ένιωσαν το κέρμα να γλιστράει στον κερματοδέκτη, ξέρουν ότι καμία οθόνη υπερυψηλής ανάλυσης δεν θα νικήσει ποτέ τη μαγεία εκείνου του σκοτεινού υπογείου.
Σύνταξη & Επιμέλεια: ultragreek
Αν δεν είχατε δει την τελευταία πίστα από το bubble bublle ευκαιρία είναι να την δείτε και τώρα
και για τους φίλους του Shinobi παρακάτω η τελευταία αποστολή
